İşte, yürüyor, yürüyor bak Bu sokağın yalnızı, Düşleri çalınmış, yere serilmiş, Ayaklar altına alınmış, Yıldızlar bile surat asmakta Görünmemek için kaçmakta Sanki yürüdüğü bu yol bile ikiye ayrılmakta, O son yazdığı şiir bile Dökülmeden tellere Yitip gidiyor umut Dirilmeden her seferinde, Niye böyle, neden söyle Açılmaz sana hiçbir kapı Kapanır, ardı sıra kapanır Bulunmaz derdin dermanı
Söyle sokağın yalnızı, söyle nereye? Yine düş kurmaya, Yine yalnız kalmaya, Yine umut aramaya, Yine hayatta kalmaya, Yine genç olup, yine aşık olmaya Bir zamanlar aşka doydun, Kömür gözlere şiir yazdın Kalmadı şimdi tek satırın Çoktan geçti onsekiz yaşın Ne erişilmez hayallerin Ne de o zalim kömür gözlün, Gitti gelmez gençliğin geri, Ayrılık vaktidir şimdi...